Ne zaman bir başka insanın gözleriyle baktınız

Ne zaman bir başka insanın gözleriyle baktınız …….
Yada bir başkasının ayağını, ayağınıza taktınızmı hiç……
Şöylede sorabilirim,düşünce yetinizi yitirdiğinizi ve yahut beyin fonksiyonlarınızı kullanamadığınızı ,onları kullanmak için yeterli akıl ve zekaya sahip olamayacağınızı düşündünüzmü hiç……
Başkalarına muhtaç olduğunuzu ve bunun bir ömür sürebileceğini düşünerek titrediğiniz oldumu…..
Özel gereksinimli bir bireyin gözünden dünyaya bakmak,hadi gelin bu yazıyı okurken bu şekilde bakmaya çalışalım…..
Gözleri görmeyen birini yolun karşı tarafına geçirelimmi sizinle ,yada siz bir dakikalığına kör olun ve bakın bakalım dışarıdaki kişiler sizi nasıl görüyor…Vah vah yazık gözleri görmüyor şimdi düşecek !!! eyvah yardım edelim…yada görmez gözlerle ,aldırmaz tavırla yanınızdan geçip giderler ,oysa ki elinizde beyaz bir baston var ve o baston barım barım bağırıyor ,bana yardım edin diye…..
Otizim’li bir yavrunuz var ve bir restauranttasınız ,doğal olarak yemek yeme ihtiyacı var, öyle değimli çocuğunuzun …Ama o diğer çocuklar gibi uslu uslu oturmuyor,sürekli aynı ses tonuyla bir şeyler söylüyor siz sus desenizde anlamıyor,işte ozaman etrafınızdaki insanlara utana sıkıla onun bir otistik olduğunu söylemeye çalışıyorsunuz,özür diler gibi….Hayır asıl özür bizden size gelmeli ve hatta o kendi dünyasında var olan çok özel evladınıza gelmeli….. ondan bize, neyin özrü neden özür ???? Özel ve gerçekten çok güzel olan yavrunuzu lütfen saklamayın ,sosyal yaşamdada görünmemek için çaba harcamayın ne olur…..Sevgili anneler ,Yaşamının büyük bir kısmını annesiyle geçiren otistik ve down sendromlu kardeşlerimizi , herkesten iyi tanıyan annelerimiz ,siz onlarla sosyal yaşam arasındaki en büyük köprüsünüz.Bizlerin onları tanımasına lütfen izin verin, verinki toplumun her safhasında olduklarını bilelim ve onlarla yaşamanın sevgimizi göstermenin güzelliğini bizlerde tadalım..lütfen… Empati yapalım ve onlarla birlikte bakalım bu güzel dünyaya .Takalım kör gözlüklerimizi,protez bacaklarımızı,yada kromozom sayılarının oynadığı bir oyunla aynı yüz tipine sahip olan down sendromlu yüz maskelerimizi takalım ve öyle bakalım dış dünyaya ,neler göreceğimizi tahmin bile edemiyorum… Nedenmi??? Bence bir deneyin ve beni işte ozaman anlamaya başlayacaksınız….
Dokunmanın sevgiyi anlatmanın en güzel yolu olduğunu,sadece gülümsemenizi gördüklerinde verdikleri tepkinin sevgileri olduğunu anlamaya başlayacaksınız.Mutluluğun ilacı bilgi ve ilgidir,bunu asla unutmayalım.Aynı pencereden bakmaya başladığınızda bu bilgiyi almış ve ilginizi sunmaya başlamışsınızdır zaten.İşte ozaman sizlerde Özel insan konumuna geçtiğinizi fark ettiğinizde hislerinizdeki o heyecanın acıma duygusu ile yer değiştirdiğini ve bu değişimin sevginizi anlatma ve onlarla yaşama isteğinizinde arttığı noktada yaşam biçiminizde değişimler olduğunu görerek mutluluğun gerçek anlamını yakalamış olursunuz. Bunu ben Allah inancı ,teslimiyet ve yaradanın ,yaratılana verdiği en büyük hediyesi diye görüyorum …..Bununla birlikte maneviyatınızda artan gücün sizi hayatınızda nerelere taşıdığının farkına vardığınızda ,yüzünüzdeki gülümsemeyi görür gibi oluyorum.Allah bu alemi hiçbir gerekçe olmaksızın ,sadece kendi iradesi ile yaratmıştır.Sorgu sual etmek kimin haddine,zenciyi,beyazı,Çinliyi,engelliyi, engelsizi bir program içinde yaratmış ve bu programın uygulamasıda kesin kes Allaha aittir….Buda bizlere Şükür bilincini getirir…….
Engelleri aşmak elbetteki bu şükür bilincinin oluşması ve oturması ile mümkündür diye düşünüyorum.Aslına bakarsanız engeli aşmak değil, kabullenmek ve onunla yaşamak yaşamaya çalışmak,ailede kabullenme zaman içinde oluşacağı gibi hiçbir zaman da olmayabilmektedir.İtirazlar ,isyanlar haykırmalar reddetmeler biz ne yapsakta olası duygular ve olması gereken duygularda diyebiliriz.Neden ??? Çünkü herkesin evladı sapasağlam benimki neden böyle ? sorgulaması başlar ve devam eder…. Taki kabullenme ve şükür bilincimiz yerleşinceye kadar…Bizlerinde birer engelli adayı olduğumuzu unutmadan ,haydi gelin kendinizi günde sadece beş dakikaliğina ,hergün bir başka engel şeklini aklımıza getirerek empati yapalım ve o özel insanlar için ne yapabilirizi düşünmeye başlayalım lütfennnn…
Sadece aile içinde kabullenmek yada engelli bireyin kendini bu şekilde kabullenmesi yeterlimi sizce ,bize düşen görevler yani topluma düşen nedir??sosyal çevrede davranışlar nasıl olmalıdır,her şeyi devlet’mi yapmalıdır??? Elbetteki hayır ,dediğinizi duyar gibiyim ,ohalde her geçen gün düşüncelerinizi biraz zorlayarak bu özel kişilerin hayatımızın taa içinde olduğunu,çoğunun bizlerin yaptığı en kolay şeyi dahi yapamadığını,düşünme ,zeka ,akıldan bile yoksun olduklarını her an bizlerin yardımına ihtiyaç duyduklarını unutmadan yaşamanızı ve Bİ GÜZELLİK’de sizin yapmanızı istemek çok değildir sanırım…Sokakta gördüğünüzde başınızı çevirmeyin yardım edin,gülümseyin ,dokunun, hissedin düşüncelerinizin ve yaşamınızın içine alın onları.Bişey kaybetmiyeceksiniz tam tersi kazanacağınızdan eminim.Huzur ,mutluluk ve en önemlisi de sevginizi gösterdiğinizde aldığınız sevgiyi hissederek o gün ben bunları yaptım diyerek gece beklide kendi hesaplaşmanız da huzurla uyuyacaksınız.

Herkes dışını süslerken, sen içini, kalbini süsle. Herkes başkasının ayıbını araştırırken, sen kendi ayıplarınla meşgul ol

HZ.MEVLANA

 

Alıntıdır